Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου, έλαβε μέρος στην Αθήνα η καθιερωμένη εκδήλωση των ΒορΟινών, όπου τα μέλη της ΕΝΟΑΒΕ (Ένωσης Οινοαμπελουργών Βορείου Ελλάδος) παρουσίασαν τα κρασιά τους στο αθηναϊκό κοινό. Στο πλαίσιο της έκθεσης έγινε και η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της Σταυρούλας Κουράκου: «Το Ξινόμαυρο: Η οινάμπελος της κεντρικής Μακεδονίας».

Βρισκόμαστε μία ανάσα πλέον από τις χριστουγεννιάτικες γιορτές και οι  ρυθμοί της καθημερινότητας έχουν ξεκινήσει να μπαίνουν σε εορταστικό κλίμα. Οι δρόμοι έχουν γεμίσει φώτα και τα περισσότερα μαγαζιά έχουν στολιστεί κατάλληλα, έτοιμα να προϋπαντήσουν τις γιορτές για άλλη μια χρονιά. Φυσικά από το σκηνικό δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα ευαγή ιδρύματα της ελληνικής διασκέδασης (aka μπουζούκια ή μεγάλες πίστες) με την έναρξη και των τελευταίων φετινών προγραμμάτων.

Δεν έχει προλάβει να στεγνώσει το νερό της βροχής που έπεσε καταρρακτωδώς την προηγούμενη εβδομάδα και είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες καταστροφές και απώλεια ανθρωπίνων ζωών. Μπορούμε όμως εύκολα, κοιτώντας το προηγούμενο διάστημα, να θυμηθούμε το μεγάλο κενό που μεσολάβησε από την προηγούμενη βροχόπτωση. Ή για όποιον δεν το θυμάται, το Facebook έχει κρατήσει σίγουρα αρχείο από τις αναρτήσεις πολλών οινοποιών που καρτερούσαν τη βροχή.

Ο τίτλος θα μπορούσε να ακουστεί σαν παράπονο σε οποιαδήποτε εστιατόριο του κόσμου και μάλιστα, -στην περίπτωση που συνέβαινε κάποιο τέτοιο περιστατικό- η θέση του σερβιτόρου ή του οινοχόου θα ήταν πολύ δύσκολη, αφού θα έπρεπε – με πολύ ευγενικό τρόπο- να βρει μια καλή δικαιολογία για να αλλάξει το ποτήρι. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, ο λόγος της απολογίας  δεν θα ήταν η ύπαρξη ενός εντόμου στο ποτήρι, αλλά το γιατί το έντομο μπήκε στο ποτήρι. Εν ολίγοις, θα έπρεπε να δικαιολογηθεί γιατί σέρβιρε ένα κρασί που τραβάει τις μέλισσες και άρα εξαρχής είχε πρόβλημα.

Ένα από τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα στο χώρο του κρασιού είναι η ορθή περιγραφή των ταννινών, του συνόλου δηλαδή των ουσιών που υπάρχουν κυρίαρχα στο ερυθρό κρασί και του χαρίζουν τη χαρακτηριστική αίσθηση της στυφότητας. Σε αυτό το κείμενο θα ακολουθήσει μια φιλόδοξη και καθόλου επιστημονική σύγκριση των ταννινών με την εξέλιξη της μουσικής στη δισκογραφία του Manu Chao.

Κάθε ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά τελικά αυτό που όλοι αναζητούμε είναι το ζουμί τους. Αυτό που αντιπροσωπεύει την συμπύκνωση όλων όσων μεσολαβούν από την αρχή μέχρι το τέλος και εντέλει επηρεάζει όσα προηγήθηκαν και καθορίζει όσα θα ακολουθήσουν.
Δυσνόητο; Πιθανότατα!

First things first.